Frontpage Slideshow | Copyright © 2006-2010 JoomlaWorks, a business unit of Nuevvo Webware Ltd.

ΣΕΛΙΔΕΣ ΠΑΡΟΙΚΙΑΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΜΙΑ ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΙΚΙΑΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

 ΜΙΑ ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΙΚΙΑΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

1980 - Γιατί δεν ριζώνουν στην Ελλάδα οι Έλληνες που επαναπατρίζονται;

Γράφει ο  ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΕΡΔΑΝΗΣ

 Μιλούν συμπάροικοι  που πήγαν κι επέστρεψαν στην Αυστραλία.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ ΤΟΥ 1980

Την περασμένη εβδομάδα επικοινώνησαν με τους Συντάκτες των εφημερίδων μας δεκάδες ομογενείς από το Σίδνεϊ κι άλλοι τόσοι από την Μελβούρνη εκφράζοντας την επιθυμία να μας πουν τις εντυπώσεις τους από την Ελλάδα, όπου βρέθηκαν πριν λίγους μήνες ή πριν λίγα χρόνια με την απόφαση να εγκατασταθούν μονίμως εκεί αλλά αναγκάστηκαν τελικά να επιστρέψουν στην Αυστραλία.

Το θέμα αυτό βέβαια δεν καινούργιο αλλά αναζωπυρώθηκε με το πρόσφατο άρθρο μας στο οποίο αναφέρονταν σε γενικές γραμμές οι λόγοι για τους οποίους οι Έλληνες Μετανάστες δεν μπορούν να ξαναριζώσουν στην Ελλάδα ύστερα από πολά ή λίγα χρόνια στη ξενητειά.

Ζητήσαμε τις γνώμες των ιδίων που έζησαν αυτή την εμπειρία και οι γνώμες ήλθαν σωρηδόν, αποκαλύπτοντας ότι όχι τόσο το "οικονομικό" όσο οι άλλες κοινωνικές συνθήκες και η συμπεριφορά που επικρατεί στο Ελληνικό περιβάλλον είναι οι κύριες ιτίες που αναγκάζουν τους πολινοστούντες να ξενητευθούν για δεύτερη φορά έστω κι αν θάταν υποχεωμένοι ν' αρχίσουν πάλι από το "άλφα" στον ξένο τόπο.

Ο κ. Ν.Δ. είναι σήμερα 37 ετών κι ήλθε για πρώτη φορά στην Αυστραλία το 1968. Κατάγεται από την Μεσσηνία. Πήγε δύο φορές στην Ελλάδα. Την δεύτερη με την απόφαση ν' εγκατασταθεί μονίμως εκεί με την οικογένεια που είχε στο μεταξύ δημιουργήσει. Από πέρισυ βρίσκεται πάλι στο Σίδνεϊ αποφασισμένος να μείνει για πολλά χρόνια εδώ, πρόσκαιρος επισκέπτης να ξαναδεί την πατρίδα μας. Να τι λέει:

"Ύστερα από επτά δημιουργικά χρόνια στην Αυστραλία γύρισα στην Ελλάδα το 1975 και κάθισα σχεδόν ένα χρόνο εκεί χωρίς δυστυχώς να πάρω είδηση τι γίνεται. Γύρισα στην Αυστραλία και πούλησα ότι περιουσία είχαμε δημιουργήσει με τη γυναίκα μου συγκεντρώνοντας γύρω στις $150.000 (6 εκατομμύρια δραχμές). Είχα κι ένα οικοπέδο στην Γλυφάδα, όπου μ' αυτά τα λεφτά σχεδίαζα να χτίσω διαμερίσματα δουλεύοντας κι εγώ στην ανέγερση, γιατί ήξερα απ' αυτές τις δουλειές.

"Τα τρία παιδιά μας ήσαν τότε 5,6 και 7 χρονών. Τα στείλαμε σε ιδιωτικά σχολεία. Τα δίδακτρα -αν σας ενδιαφέρει- ήσαν γύρω στις 40.000 δραχμές το χρόνο για κάθε παιδί, ποσό που είχαμε την δυνατότητα να το πληρώνουμε. Γενικά τα σχέδιά μου προχώρησαν και δεν μπορώ να πω ότι κατάφερε κανείς να μ' εξαπατήσει και να μου φάει την περιουσία μου, γιατί ούτε άβγαλτος είμαι, ούτε αφελής.

 "Αλλά τελικά αγανάκτησα. Τα χτύπησα όλα κάτω και το 1979 νάμαι πάλι στην Αυστραλία με $45 στην τσέπη. Σ' ένα δύο μήνες είχα πάλι μπίζνες δικές μου. Ένα μαγαζί που ακόμα διατηρώ. Τι μ' έκανε να φύγω; Θα σας το εξηγήσω; Η κατεργαργιά, η απάτη, η αγένεια και πιστέψτε το, η διαπίστωση ότι τα παιδιά μας θα χαλούσαν στην πατρίδα μας!!!

 "Αν καθήσω ν' αναφερθώ το κάθε τι θα χρειαστεί να μ' ακούτε ώρες. Θα σας πω δύο-τρία πράγματα όπως μου έρχονται στο νού. Χτίζοντας τα διαμερίσματα χρειάστηκα δάνειο ενός εκατομμυρίου. Δραχμές φυσικά. Μου καθώρισαν ότι έπρεπε να το πάρω για 15 χρόνια. Όχι για λιγώτερο, και χωρίς να μου το εξηγήσουν από την αρχή επέβαλαν ασφάλεια δανείου 4.500.000, αφού προηγουμένως μου είχαν ζητήσει να προκαταβάλω 100.000 δραχμές για έξοδα, λέει, του δανείου, χαρτόσημα κ.λπ. που εδώ μας είναι άγνωστα.

Πριν δηλαδή κάνω χαρτιά για να Κάγω το δάνειο έπρεπε προκαταβολικά να πληρώσω το 10%  του ποσού που θάπερνα εκτός των τόκων οι οποίοι έπρεπε νάναι αναγκαστικά για 15 χρόνια, έστω κι άν εγώ ήθελα για 10 ή για 5 μόνο...

"Άλλη απαράδεκτη κατάσταση είναι το κοροϊδιλίκι που βασιλεύει παντού, από δημόσιες υπηρεσίες μέχρι γιατρούς. Κι οι γιατροί ακόμα σε κοροϊδεύουν. Δεν μπορείς να τελειώσεις όμορφα και καθαρά μια δουλειά. Όσο για τα παιδιά, χωρίς ν' αποκλείω τις εξαιρέσες, είναι στην μεγάλη πλειοψηφία τους αγενέστατα και έχουν τρόπους τους οποίους δεν θάθελα ν' αποκτήσουν και τα παιδιά τα δικά μας.

"Γενικά παρ' όλη τη διάθεση να μείνω και την αγάπη που είχα για τον τόπο μου ήταν αδύνατο να προσαρμοστώ στις συνθήκες που αντιμετώπιζα και που μου φαίνονταν ανυπόφορες ύστερα από τα όσα είχα συνηθίσει στην Αυστραλία.

"Ήλθα πίσω, αφήντοντας την περιουσία μου στην Ελλάδα, με $45 δολλάρια στη τσέπη και τις πρώτες μέρες αγόρασα τρόφιμα βερεσέ από το μαγαζί του φίλου μου Δ.Ν. στο Μάρρικβιλ. Κατόπιν είδα τον διευθυντή της τράπεζας που ήξερα και με ήξερε, και ζήτησα δάνεια $8.000 για να πάρω ένα μαγαζί που είχα βρει. Μου τόδωσαν (χωρίς να προπληρώσω $800) και τώρα βρίσκομαι πάλι με μπίζνες ενώ παράλληλα ενεργώ να πουλήσω ότι έχω φτιάξει στην πατρίδα και να φέρω τα κεφάλια πίσω εδώ.

"Όσο για την καλή ζωή αν δεν θέλουμε να μαζέψουμε κι' άλλα λεφτά μπορούμε μια χαρά να την κάνουμε κι εδώ. Δόξα τω Θεώ απ' όλα υπάρχουν.

Αυτές είναι οι απόψεις ενός μάλλον τυχερού αναγνώστη μας ο οποίος πήγε, κάθησε και γύρισε, χωρίς να καταστραφεί  οικονομικά και με το κέρδος ότι τα παιδιά του έμαθαν καλά ελληνικά στο διάστημα της παραμονής τους στην Ελλάδα.

Υπάρχουν όμως κι άλλες περιπτώσεις με δραματική κατάληξη, με τις οποίες θα πρέπει ν’ ασχοληθούμε στο μέλλον.

 

 

 

 

   

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

oeega2


obituaries3

book100

thegreektips

adv-160x300

GUEST WRITERS

©2013 GreekAustralian.com.au. All Rights Reserved
Design by Orama Communications